Asset Publisher Asset Publisher

Historia

Historia organizacji gospodarczej, Lasów Państwowych, zaczyna się 30 grudnia 1924 r. podpisaniem przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej rozporządzenia w sprawie wydzielenia administracji lasów państwowych w odrębny pion administracji państwowej.

1944
 
Dekretem PKWN powołana została Naczelna Dyrekcja Lasów Państwowych w Lublinie, której siedziba w lutym 1945 roku została przeniesiona z Lublina do Łodzi (Warszawa była w ruinach).

  

31.05.1945
 
Dotychczasowy dyrektor Dyrekcji Lasów Państwowych w Rzeszowie Stanisław Gorzkowski otrzymał pełnomocnictwo zorganizowania dyrekcji lasów na terenach zachodnich.
 
08.07.1945
 
Powstaje Dyrekcja Lasów Państwowych Okręgu Legnickiego z siedzibą w Złotoryi.
 
czerwiec 1946
 
Siedziba Dyrekcji Lasów Państwowych została przeniesiona ze Złotoryi do Zielonej Góry przyjmując nazwę Dyrekcja Lasów Państwowych Okręgu Legnickiego w Zielonej Górze.
 

    

 
styczeń 1948
 
Zmiana na stanowisku dyrektora, Stanisława Gorzkowskiego zastępuje Aleksander Chocianowicz.
 
czerwiec 1948
 
Stanowisko dyrektora Dyrektora Dyrekcji Lasów Okręgu Legnickiego przejmuje mgr inż. Kazimierz Kocowski.
 

Tableau pamiątkowe DLP Okręgu Legnickiego w Zielonej Górze

01.01.1950
 
Powstaje Rejon Lasów Państwowych w Zielonej Górze.
 

07.07.1950

Przeniesienie Rejonu Lasów Państwowych z Zielonej Góry do Żar. Funkcję dyrektora Rejonu LP obejmuje inż. Feliks Kunze. W wyniku zmian zasięgu terytorialnego (powstanie województwa) dotychczasowa ilość 74 nadleśnictw zostaje powiększona do 91 nadleśnictw.
 

01.01.1951
 
Rejon Lasów Państwowych w Zielonej Górze zmienia nazwę na Zielonogórski Okręg Lasów Państwowych w Żarach.
 
1950 pochód pierwszomajowy - Józef Pałys trzyma transparent z napisem: "HARTA"
 

01.02.1956

Zmiana na stanowisku Dyrektora Zielonogórskiego Okręgu Lasów Państwowych w Żarach. Zostaje odwołany inż. Feliks Kunze, a funkcję Dyrektora Z.O.LP obejmuje mgr inż. Adam Szczerba.
 
 

01.10.1956

Kolejna zmiana nazwy, dotychczasowy Zielonogórski Okręg Lasów Państwowych w Żarach, zmienia nazwę na Zarząd Lasów Państwowych w Żarach, który staje się jednostką budżetową.
 

01.01.1958

Zarządzeniem nr 272 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 września 1958 roku, z dniem 1 października 1958 Zarząd Lasów Państwowych otrzymuje uprawnienia przedsiębiorstwa i z jednostki budżetowej staje się przedsiębiorstwem wielozakładowym na pełnym rozrachunku.
 

27.03.1959

Ponowna zmiana nazwy dotychczasowego Zarządu Lasów Państwowych w Żarach na Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych w Żarach. Powierzchnia OZLP w Żarach wynosiła w tym czasie ponad 657 tys. hektarów.
 

01.01.1968

Siedziba urzędu Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych została przeniesiona z Żar do Zielonej Góry.
 

01.06.1969

Stanowisko Dyrektora OZLP w Zielonej Górze obejmuje mgr inż. Michał Mazurkiewicz (poprzedni dyrektor został awansowany na Naczelnego Dyrektora Lasów Państwowych i przeniesiony do Warszawy).
 

30.06.1975

Decyzją Ministra Leśnictwa i PD z dniem 30 czerwca 1975 roku Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych w Zielonej Górze ulega likwidacji, nadleśnictwa włączone zostały do OZLP w Poznaniu.
 

01.01.1978

Po dwu i półrocznej przerwie, 1 stycznia 1978 roku, Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych w Zielonej Górze został reaktywowany. Stanowisko dyrektora objął inż. Zdzisław Wasyluk. Ogólna powierzchnia nowo powstałego Okręgowego Zarządu LP wynosiła ok. 440 tys. hektarów.
 
 

lipiec 1978 r. - I Konferencja Samorządu Robotniczego OZLP Zielona Góra

 
03.08.1982  
 
Wybuch wielkiego pożaru lasu w województwie zielonogórskim, na terenie Nadleśnictwa Lubsko, leśnictw: Marianka i Zasieki.
Pożar zniszczył całkowicie 1161 ha drzewostanów oraz ok. 100 ha zadrzewień w miejscowości Zasieki. Akcja gaśnicza trwała 3 tygodnie. 24 sierpnia, po opadzie deszczu, zakończono akcję dogaszania pożarzyska.
 
 

28.09.1991
 
Sejm uchwalił Ustawę o lasach co przesunęło akcenty działalności Lasów Państwowych. Podkreślono konieczność trwałego zachowania lasu i ciągłości jego wielofunkcyjnego użytkowania przez obecne i przyszłe pokolenia. Ustawa wprowadziła pojęcie Służby Leśnej.
 

01.01.1992

Wejście w życie Ustawy o lasach spowodowało przemianowanie Naczelnego Zarządu LP w Dyrekcję Generalną LP. Określono na nowo kompetencje poszczególnych jednostek organizacyjnych. Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych zmienia nazwę na Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych. przestaje być zarządem przedsiębiorstwa wielozakładowego, jakim był OZLP, a staje się pośrednim szczeblem zarządzania Dyrektora Generalnego LP z funkcją koordynacji i nadzoru nad podległymi jednostkami.
 
 
 

15.08.1992

Stanowisko dyrektora obejmuje dr inż. Stanisław Duda.

 

01.01.1993

Zarządzeniem nr 64 Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31.12.1992r. zostają utworzone dwa nowe nadleśnictwa: Nadleśnictwo Przytok i Nadleśnictwo Żagań. Tym samym w skład RDLP w Zielonej Górze wchodzi 19 nadleśnictw i 5 zakładów: Ośrodek Transportu Leśnego w Świebodzinie i Gospodarstwo Rybackie w Żarach, ORB w Sulechowie, ORB w Żarach i Zespół Składnic LP w Żaganiu.
 

01.01.1994

Lasom Państwowym nadano nowy statut.
 

28.02.1994

Likwidacja ORB w Sulechowie i Zespołu Składnic LP w Żaganiu.
 

19.12.1994

Zarządzeniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na terenie działania Nadleśnictwa Lubsko został utworzony Leśny Kompleks Promocyjny "Bory Lubuskie".
 

01.01.1996

Na podstawie Zarządzenia nr 268 Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 grudnia 1995 utworzono Nadleśnictwo Bytnica. Od tej pory funkcjonuje w RDLP w Zielonej Górze 20 nadleśnictw. 
 

24.01.1997

Nowo mianowanym dyrektorem zostaje mgr inż. Kazimierz Szabla, który funkcję tą sprawuje do 31.12.1997.
 

12.01.1998

Stanowisko dyrektora RDLP obejmuje mgr inż. Leszek Banach.
 

28 września 1998 - wojska holenderskie ćwiczą na poligonach N-ctwa Żagań - Otwarcie mostu na rzece Czerna

31.03.1998 
 
Likwidacja Ośrodka Remontowo-Budowlanego w Żarach.
 

30.06.1998

Uroczyste otwarcie Ośrodka Edukacji Przyrodniczo-Leśnej w Jeziorach Wysokich jako wiodącego obiektu edukacji RDLP w Zielonej Górze.
 

    

 

29.06.2001

RDLP w Zielonej Górze uzyskała pierwszy certyfikat FSC (Forest Stewardship Council) o numerze SGS-FM/COC-0739.

  

 

07.12.2001

Dyrektor RDLP w Zielonej Górze otrzymał z rąk Ministra Środowiska Stanisława Żelichowskiego dyplom Wyróżnienie w konkursie Lider Polskiej Ekologii za "Zastosowanie w pracach leśnych technologii przyjaznych środowisku poprzez zastąpienie olejów mineralnych olejami biodegradowalnymi oraz zastąpienie technologii spalania pozostałości pozrębowych przez rozdrabnianie".

  

 

27.03.2009

Likwidacja Gospodarstwa Rybackiego LP w Żarach.
 

21.12.2011 

RDLP w Zielonej Górze uzyskała certyfikat PEFC (The Programme for the Endorsement of Forest Certification) o numerze PL PEFC - 11/0032
 
 
 
28.05.2015

Jubileusz 70-lecia Lasów Państwowych w Zielonej Górze.

Uroczystości związane z Ogólnopolskimi Dniami Lasu oraz jubileuszem 70-lecia istnienia Lasów Państwowych w Zielonej Górze zorganizowano na terenie Muzeum Etnograficznego w Ochli. 

  30 stycznia 2018

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych Andrzej Konieczny powołał na stanowisko Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Zielonej Górze Wojciecha Grochalę.

 


Asset Publisher Asset Publisher

Back

Sylwetki "Ludzi lasu"

Sylwetki "Ludzi lasu"

Bolesław Kostkiewicz (ur. 25.07.1908 r. w Jaśle, zm. 23 marca 2011 w Zielonej Górze)

– polski dowódca wojskowy, pułkownik Wojska Polskiego, Honorowy Prezes Rodziny Jazłowieckiej, inżynier leśnik, zasłużony dla polskiego łowiectwa, nestor myślistwa lubuskiego.

 

Opowieść o Bolesławie Kostkiewiczu trzeba zacząć od wspomnienia jego niezwykłej rodziny, a zwłaszcza dziadka, ojca i stryja. Ich losy bowiem wpłynęły na kształtowanie się postawy życiowej późniejszego nadleśniczego Nadleśnictwa Złoty Potok.


Wacław Kostkiewicz, dziadek Bolesława, był szlachcicem, właścicielem niedużego majątku w pobliżu Lidy, na Litwie. Po Powstaniu Styczniowym, w którym aktywnie uczestniczył, na skutek represji ze strony władz carskich został zmuszony do emigracji. Schronienie znalazł w zaborze austriackim, gdzie ostatecznie wraz z całą rodziną osiadł w okolicach Sandomierza. W rodzinie Kostkiewiczów zawsze wysoko cenione było wykształcenie. Jeden z synów Wacława, Zygmunt, został doktorem prawa, filozofii i teologii. Drugi syn, Kazimierz, ukończył w latach osiemdziesiątych XIX wieku, z tytułem inżyniera, studia w prestiżowej Akademii Górniczej w Leoben, w Austrii. Z okresem tym wiąże się pewna historia rodzinna, przekazywana z pokolenia na pokolenie. Otóż, po jednej ze studenckich awantur z udziałem Czechów, ówczesny minister oświaty Austro-Węgier cofnął stypendia wszystkim Słowianom. Kazimierz Kostkiewicz, który w owym czasie pełnił funkcję prezesa Koła Słowian w Akademii, postanowił interweniować w tej sprawie. Pojechał więc do Wiednia i w osobistej rozmowie z ministrem przekonał go do uchyleni: decyzji. Do Leoben Kostkiewicz wrócił witany jak bohater. W dziejach uczelni było to wydarzenie ważne i bezprecedensowe.
Bolesław Kostkiewicz, syn wspomnianego Kazimierza początkowo poszedł w ślady ojca i w latach dwudziestych XX wieku podjął studia w Akademii Górniczej w Krakowie. Przerwał je jednak po półtora roku i jechał do brata, który zarządzał majątkiem rolnym w Brodach w Małopolsce.

"Wiedziałem, że chcę w życiu robić coś innego. Jak tylko zdałem maturę, wstąpiłem koła łowieckiego. Łowiectwo było moją pasją, a moim nauczycielem stał się Szandor Balazs de Borbavitz, właściciel Brodów. Do majątku przyjeżdżali wtedy na polowania czołowi polscy politycy i przedstawiciele arystokracji. Odwiedzali nas między innymi generałowie: Władysław Anders i Kazimierz Sosnkowski". Ostatecznie, Bolesław Kostkiewicz ukończył w 1935 r. Wydział Rolniczo-Lasowy Politechniki Lwowskiej. Jednym z jego kolegów ze studiów był hrabia Wojciech Dzieduszycki.


We wrześniu 1939 r., jako oficer 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich, Kostkiewicz bronił ze swymi żołnierzami miejscowości Buk w Wielkopolsce. Walkę zakończył 30 września, po czym wraz z innymi oficerami został wywieziony do obozu w Braunschweigu. Latem 1940 r. przeniesiono go do oflagu Woldenberg (dzisiejszy Dobiegniew), a koniec wojny zastał go w obozie w Pyrzycach. W czasie, gdy Bolesław był więziony w niemieckich obozach, jego brat Zygmunt był adiutantem generała Władysława Andersa w szeregach Armii Polskiej na Wschodzie. Nie doczekał jednak końca wojny – zmarł w Teheranie. Tam też został pochowany. "Kilka lat temu pewien człowiek odnalazł grób brata i przysłał nam zdjęcia tego miejsca. To było dla mnie niezwykle przeżycie".


Gdy po wojennej zawierusze Kostkiewicz odnalazł się z żoną, postanowili zacząć budować swoja przyszłość na ziemiach odzyskanych. Początkowo Bolesław pracował w gospodarstwie rolnym w okolicach Poznania, ciągnęło go jednak do lasu. Górski – ówczesny dyrektor DLP Gorzów z siedzibą w Poznaniu – skierował go do Skwierzyny. Kostkiewicz wraz ze swoim późniejszym sekretarzem, Michałem Semreką, dotarli na miejsce 2 lipca 1945 roku. "Doszliśmy piechotą do Świebodzina, tylko kawałek drogi podwieźli nas Rosjanie. Nadleśniczy Hoszowski zaproponował nam objęcie leśniczówki w Złotym Potoku. Równocześnie ostrzegł nas, że choć to piękne miejsce, jednak położone jest na odludziu, a przez to niebezpieczne. No i wciąż mieszkali tam Niemcy. Ja jednak chciałem spróbować". Gdy w kilka dni po rozmowie z Hoszowskim dotarli do Złotego Potoku, Kostkiewicz był już pewien, że ten urokliwy zakątek to miejsce przeznaczone dla niego. W leśniczówce zastali niemieckie małżeństwo – doktora chemii Oskara Lohse – współwłaściciela firmy medyczno-perfumeryjnej oraz jego żonę-asystentkę. "Jak mogłem mieszkać z Niemcami pod jednym dachem? No cóż, chęć zemsty szybko minęła. A przecież oni nie musieli być temu wszystkiemu winni. W czasie wojny pewnie się bali, a po wojnie byli takimi samymi nieszczęśnikami, jak my wcześniej. Zresztą Lohse pięknie grał na fortepianie. Do dziś pamiętam wspólne wieczory spędzone przy muzyce do wierszy Rilkego".


Chociaż wojna się skończyła, w samym lesie pozostało wiele jej śladów. Ciała zabitych żołnierzy, niewypały, postrzelane drzewa. "Na jednym z drzew znalazłem nawet zwłoki niemieckiego snajpera. Musiał tak wisieć kilka miesięcy". Jednak prawdziwą klęską w owym czasie były pożary lasu. W największym z nich, w lipcu 1946 r. spłonęło ponad tysiąc hektarów. "Nie było komu gasić. Radziecka dywizja miała tylko sto łopat, a i tak ludzi było zaledwie kilku. Las płonął przez trzy dni". Równocześnie, w tych powojennych latach ogromne było zapotrzebowanie na drewno. Zręby były jednak szybko odnawiane. "Tam, gdzie był las, musiał być las. Sam odnowiłem jakieś cztery – sześć tysięcy hektarów" – wspomina Kostkiewicz.


Pomimo swoich 97 lat, Pan Bolesław pasjonował się łowiectwem. "Łowiectwo i leśnictwo są nierozłączne. Pierwsze polowania, jakie w ogóle organizowano w Lubuskiem, odbywały się w moim nadleśnictwie. Do Złotego Potoku przyjechali: premier Piotr Jaroszewicz, ówczesny minister leśnictwa Walenty Bartoszewicz, Ignacy Loga-Sowiński czy też ambasador Polski w Moskwie – Zenon Nowak".
Bolesław Kostkiewicz pracował w Nadleśnictwie Złoty Potok do 1974 roku. Później mieszkał w Zielonej Górze. Zmarł w 2011 roku.